Nowy Odmieniec jest po prostu zachwycający. Cały podręcznik jest utrzymany w ładnej, zielonej, wpadającej w morski kolorystyce (okładka obok). Rysunki w znakomitej większości robią niesamowite wrażenie. Kilka wyjątków od reguły można zobaczyć w jednym z najważniejszych miejsc podręcznika, przy opisie Seemings czyli „odmian” Changelingów. Mimo tego drobnego defektu, książka jest absolutnym majstersztykiem graficznym i deklasuje Werewolf: the Forsaken, uznawany przeze mnie do tej pory jako najpiękniejszy. Wydanie też nie pozostawia nic do życzenia - 350str, kredowy papier, twarda okładka. W skrócie: wysoki standard, do którego White-Wolf zdążył nas już przyzwyczaić. Jako ciekawostkę wspomnę rebus na ostatniej stronie, który jest zapowiedzią następnego dużego podręcznika (a może gry? Tego nie wiemy na pewno). O rebusie można było przeczytać w newsie, który pojawił się w naszym serwisie.

Nowy Odmieniec nie ustrzegł się od literówek i błędów edytorskich (nasz redakcyjny kolega Vampir naliczył 13 w chwili gdy poprzednio z nim rozmawiałem), jednakże nie wpływają one moim zdaniem na odbiór tekstu i poza błędem w indeksie są w zasadzie niezauważalne.

Opowiadanie wstępne - nie jest złe. Jest raczej przeciętne. Wspominam tylko pokrótce o istnieniu, ponieważ osobiście nie przypadło mi ono specjalnie do gustu (podobnie jak większość opowiadań otwierających podręczniki).

Changeling, jak inne podstawki tradycyjnie składa się z prologu w formie opowiadania, wstępu, 4 rozdziałów, opisujących kolejno: świat, postaci i wszystko co z nimi związane, nowe zasady oraz wskazówki dla Mistrza Gry. Oprócz tego, w podręczniku mamy też dwa dodatki. Pierwszym z nich jest opis Entitlements, czyli subfrakcji Odmieńców (które zasadami przyłączania i działania przypominają wilkołacze Loże) oraz opis „kanonicznego” settingu, którym w tym wypadku jest Miami.

Rozdział pierwszy szczegółowo opisuje świat Odmieńców, poczynając od Arkadii i zamieszkujących ją Faerie poprzez porwania ludzi (to jak są traktowani, jak żyją w Arkadii), ich ucieczkę poprzez Gęstwę(Hedge) i jej konsekwencje, aż do życia po powrocie na Ziemię (które z reguły wcale nie jest tak miłe i przyjemne jak mogłoby się wydawać uciekinierom z Arkadii). Rozdział zamyka opis społeczności oraz Dworów (Courts), do których przyłączają się Odmieńcy.

Drugi rozdział ma układ identyczny jak wszystkie drugie rozdziały pozostałych gier. Mamy tu dokładny opis tworzenia postaci, Opis Seemings, czyli gatunków Odmieńców oraz Kith, będących odpowiednikiem podgatunków. Co najciekawsze wybór Kith nie jest obowiązkowy, dzięki czemu mamy do dyspozycji nie 6 (bo tyle jest Seeming) archetypów, a aż 45! a

Ponadto w rozdziale drugim znajdujemy opis Kontraktów będących nadnaturalnymi mocami Odmieńców. Wynikają one z paktów jakie zostały zawarte ze światem przez nich lub ich dawnych panów. Pakty są tym, co jest podstawą widzenia świata przez Changelingi. Z ich perspektywy Woda nie gasi pragnienia dlatego, że taka jest kolej rzeczy, tylko dlatego, że zgodziła się to robić.Szkoda tylko, że kontrakty chociaż bardzo fajne fabularnie są znacznie słabsze od innych mocy nadnaturalnych, zwłaszcza zaś od wampirzych dyscyplin z którymi mają identyczną konstrukcję. Jest to duży minus, który bardzo zniechęca do cross-over’ów w których Odmieńce wypadają bardzo blado, niewiele lepiej niż zwykli ludzie.
Wspomniany wcześniej sposób postrzegania świata, bardzo różny od ludzkiego, ma swoje odzwierciedlenie w moralności Odmieńców, zwanej Klarownością (Clarity). Jest ona miarą przede wszystkim tego, w jakim stopniu bohater jest w stanie odróżnić to, co jest realne, od tego co jest tylko wymysłem, halucynacją bądź złudzeniem. Ciekawym zabiegiem zastosowanym przez twórców są premie do testów percepcji wynikających z wysokiej Klarowności (8+) i kary dla tych, którzy mają niską (6-). Szkoda, że tutaj kończą się ciekawostki na temat Odmieńców. Nie mająone bowiem ani żadnych szczególnych zasad ani dodatkowych mocy jak np. wilkołacze rytuały oprócz darów. Wszystko to sprawia, że rozdział wypada zdecydowanie najsłabiej ze wszystkich części podręcznika, jednakże jeśli ktoś (tak jak ja) nie przywiązuje wielkiej wagi do podręcznika nie powinno mu to specjalnie przeszkadzać Trzeci rozdział zawiera całą nową mechanikę niezbędną do gry w Changeling: the Lost. Znajdziemy tu opis Przysięg (Pledges) i sposób ich konstruowania, zasady Oniromancji(Oneiromancy), czyli wiedzy o snach i umiejętności wypływania na nie, poczynając od ich kształtowania, na starciach w snach kończąc. Ponadto w tej części podręcznika szczegółowo opisane zostały zarówno Tokeny jak i sama Gęstwa oraz zasady interakcji z nią. W przeciwieństwie do rozdziału z zabawkami dla graczy, rozdział ogólnie mechaniczny sprawia dobre, spójne wrażenie, które nieco zaciera niemiły efekt rozdziału 2

Ostatnia - czwarta część przeznaczona jest dla Mistrzów Gry i zawiera wszystkie typowe elementy porządnego rozdziału dla MG - szczegółową dyskusję na temat Tematu i Nastroju gry, opis tworzenia settingów, przygód i antagonistów oraz Targu Goblińskiego (Goblin Market) będącego miejscem, gdzie za odpowiednią cenę można kupić absolutnie wszystko. Warta wspomnienia jest część rozdziału mówiąca o konstruowaniu przygód, jako że jest jedną z lepszych(i użyteczniejszych) jakie zdarzyło mi się czytać w podręcznikach do gier fabularnych

Podręcznik, tradycyjnie już, zamykają dwa dodatki. Pierwszy z nich opisuje Entitlements, które w działaniu są niezwykle podobne do Lóż wilkołaczych, choć w moim zdaniu są znacznie ciekawsze niż te znane z Werewolf: the Forsaken. Drugi dodatek zawiera opis społeczności Odmieńców w Miamii. Na tle całego podręcznika nie wyróżnia się absolutnie niczym szczególnym, aczkolwiek stanowi pewien punkt zaczepienia jeśli chcemy zacząć z marszu i nie mamy pomysłów na setting.


Podsumowując: Changeling: the Lost jest świetnym podręcznikiem i systemem, który wziął to co najlepsze z Changeling: the Dreaming i ujął to w nowej, o wiele lepszej i bardziej wyraziście pasującej do Świata Mroku oprawie. Jest to pozycja godna polecenia zarówno każdemu fanowi Świata Mroku, jak i komukolwiek, kto zastanawia się, czy nie zacząć zabawy z systemem.

Ocena: 9/10

Cytuj na stronie |